Sylvia Hoogendoorn

“Als uitvaartverzorger vind ik een ontzorgende aanpak zeer belangrijk. Mijn taak is dan ook het uit handen nemen van alle praktische en organisatorische zaken welke bij de uitvaart een rol spelen, zodat de familie zich zoveel mogelijk kan richten op het afscheid nemen. Er zijn veel mogelijkheden om invulling te geven aan een uitvaart en er een persoonlijk tintje aan te geven en ik wil u daar graag bij helpen.”

Sylvia Hoogendoorn

Sylvia Hoogendoorn - Uitvaartverzorger bij Meride Uitvaartverzorging

Sylvia, de medewerkster van Meride, was vrijwel direct beschikbaar. Ze was deskundig, doortastend en wist een uitstekende balans te houden tussen professionele zakelijkheid en warm invoelingsvermogen. Ze raakte altijd de juiste toon in verschillende situaties.…

9,2

482 beoordelingen

98% beveelt Meride uitvaart aan

★★★★★★★★★★

Over onze uitvaartverzorgers

Onze uitvaartverzorgers doen er alles aan om u bij te staan met ideeën. Ze bieden een luisterend oor en helpen u met alle praktische zaken. Maak via een vrijblijvend kennismakingsgesprek kennis met onze uitvaartverzorger bij u in de buurt. Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek denkt de uitvaartverzorger samen met u na over uw uitvaart of die van een naaste. Hij of zij staat met u stil bij alle facetten van de uitvaart: de gevolgen van een overlijden en hoe u de uitvaart vorm kunt geven.

Kennismakingsgesprek aanvragen

Interview met Sylvia Hoogendoorn

Hoe ben jij ertoe gekomen om uitvaartverzorgster te worden?

Sylvia: Jaren geleden vroeg een kennis aan mij of ik wilde helpen als drager bij uitvaarten. Het werken in de uitvaart was mij niet bekend, maar het beviel me goed. Ik heb zeker bij zo’n 750 uitvaarten als drager meegelopen, dus heel veel gezien. Soms dacht ik: ‘Goh, dat zou toch heel anders kunnen…’ maar ook wel: ‘Dat is een mooi idee…..’ Ik groeide door naar coördinator van dragers en had daardoor direct contact met ondernemers. Op gegeven moment werd ik door een ondernemer gevraagd of ik wellicht uitvaartverzorger zou willen worden, gezien mijn ervaring en mijn onbevangenheid bij het spreken in het openbaar. Ik ben toen mee gaan lopen, heb stage gedaan, specialisatiecursussen gevolgd en werk nu met heel veel voldoening als uitvaartverzorger.

Vind je het moeilijk om de grens te bewaken tussen emotie en zakelijkheid?

Sylvia Hoogendoorn: Ik ben heel nuchter en doorzie snel emoties die niet echt zijn. Natuurlijk raakt het me als iemand heel verdrietig is, maar ik kan voor de overledene niets meer doen, wel voor de familie, daar kan ik het verschil maken. Dus ik kan heel goed scheiden, dat lijkt wellicht hard, maar dat is het niet, het is vooral zelfbescherming.

In de zakelijke kant ben ik heel eerlijk en open. Ik neem mensen ook wel tegen zichzelf in bescherming, men is door de emotie soms bereid om de duurste dingen uit te zoeken. Het is mijn taak om te wijzen wat de mogelijkheden zijn en vaak is minder duur net zo mooi.

Denk je wel eens na over je eigen uitvaart?

Sylvia: Absoluut. Wij, mijn man en ik, weten van elkaar wat we willen en wat we niet willen. En mijn dochter vroeg me om het op papier te zetten. Op zich heeft ze niets met dood en uitvaart, maar ze heeft wel ondervonden bij overlijden in de familie, hoe belangrijk het is als bekend is hoe de overledene erover dacht.

Sylvia, als ik je vraag naar het meest indrukwekkende moment, want komt er dan in je op?

Sylvia: Een uitvaart waar ik bij betrokken was als drager in een hele grote kerk. De overledene was bij leven erg voor gelijkheid, dus we waren met drie mannen en drie vrouwen. Het was een ware happening doordat deze meneer er tot in detail over had nagedacht.

En dan natuurlijk de uitvaart van een slachtoffer van de MH17, niet alleen door het drama van dat bizarre ongeluk, maar juist door de heftige emoties binnen de familie.

Hoe verwerk jij je eigen emoties na een aangrijpend afscheid?

Sylvia Hoogendoorn: In de auto, op weg naar huis, zet ik hele relaxte muziek aan, laat dan alles nog eens de revue passeren. Thuis kan ik er met mijn man over praten, want ik moet het wel kwijt. Soms raadt hij me aan om mijn wandelschoenen aan te trekken en even een kwartiertje aan de wandel te gaan. Maar op zich kan ik goed relativeren, goed scheiden wat belangrijk is en wat niet.

Zijn er valkuilen waar je als nabestaanden voor moet waken?

Sylvia: Soms wil men te veel aandacht geven aan hoe de overige familie of de buurt erover denkt. Het hoort zo, dus moeten we het ook zo doen. Ik vraag altijd naar de wensen van de overledene, heeft men het erover gehad? Als ik merk dat er tweestrijd is, laat ik de mensen zoveel mogelijk benoemen. Als ze dat zelf niet kunnen dan draag ik ideeën of alternatieven aan.

Wat zou je tot slot nog willen zeggen?

Sylvia Hoogendoorn: Wacht niet tot het laatste moment met het regelen van dingen. Maak het voor je nabestaanden een stuk aangenamer door aan te geven wat je zou willen. En nog veel belangrijker: wat je absoluut niet wilt!