Els Hogervorst

“Met mijn betrokkenheid en vakkundig advies help ik nabestaanden bij het nemen van de juiste beslissingen waarbij hun wensen op de eerste plaats staan. Om zo tot een persoonlijk en passend afscheid te komen waarbij alles perfect geregeld wordt. Bij al deze zaken van het hart en het hoofd wil ik als uitvaartbegeleider van betekenis zijn.”

Els Hogervorst

Els Hogervorst - Uitvaartverzorger bij Meride

Els Hogervorst heeft alles perfect en tot in de puntjes geregeld.

9,2

482 beoordelingen

98% beveelt Meride uitvaart aan

★★★★★★★★★★

Over onze uitvaartverzorgers

Onze uitvaartverzorgers doen er alles aan om u bij te staan met ideeën. Ze bieden een luisterend oor en helpen u met alle praktische zaken. Maak via een vrijblijvend kennismakingsgesprek kennis met onze uitvaartverzorger bij u in de buurt. Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek denkt de uitvaartverzorger samen met u na over uw uitvaart of die van een naaste. Hij of zij staat met u stil bij alle facetten van de uitvaart: de gevolgen van een overlijden en hoe u de uitvaart vorm kunt geven.

Kennismakingsgesprek aanvragen

Interview met Els Hogervorst

Waarom heb jij gekozen voor zo’n apart beroep als uitvaartbegeleider?

Els: Jarenlang heb ik als medisch bioloog in de farmaceutische industrie gewerkt. Maar er kwam een moment waarop ik voelde dat het begon te schuren, het bedrijf waarvoor ik werkte wilde een kant met mij op die mij niet aansprak en ik wilde op zoek naar mijn drijfveren en mijn passie. Ik ben met een coach aan de slag gegaan en ontdekte wat mijn levensmissie is: van betekenis zijn voor anderen bij emotioneel intense gebeurtenissen. Zo kwam ik op ‘uitvaart’ terecht, ik ben eerst heel veel gaan praten met verschillende deskundigen en besloot toen de opleiding tot uitvaartbegeleider te gaan doen.

Een beroep dat zowel een emotionele als een zakelijke kant kent, is die scheidslijn lastig?

Els: Allereerst wil ik geen vijf uitvaarten in de week doen, ik wil iedereen onverdeelde aandacht kunnen geven. Dat is voor mij heel belangrijk. De emotionele kant is een uitdaging en wisselt ook wel. Ik merk dat het me meer raakt als het dicht bij mijn eigen verlieservaringen komt, maar ik heb goed ingezien dat het verdriet van de familie niet mijn verdriet is. Ik weet hoe het voelt om je moeder te verliezen, maar de overledene is niet míjn moeder.

Ook met de financiële kant van het verhaal heb ik geen problemen, ik ben heel transparant, binnen 24 uur heeft men een complete kostenbegroting.

Denk je weleens na over je eigen uitvaart?

Els: Ik heb het er wel met mijn man over, wij weten van elkaar hoe we erover denken. Dat is voldoende, het is voor ons niet nodig om dat op papier te zetten.

Heb jij een visie over de toekomst van de uitvaart?

Els: Ik ben daar niet zo mee bezig, ik ben vooral van het hier en nu. Het is uiteindelijk de familie die bepaalt. En er zijn ook nog zoveel mensen die het afscheid gewoon, traditioneel in willen vullen en daar ook heel veel troost en bemoediging in vinden.

Het vak van uitvaartbegeleider zal ongetwijfeld blijven, mensen vinden het fijn dat hen werk uit handen genomen wordt en dat er meegedacht wordt. Zeker als het overlijden volkomen onverwacht is. Natuurlijk kun je tegenwoordig ook alles via internet regelen, maar dat kost mensen heel veel tijd, veel meer dan dat je het aan een uitvaartbegeleider overlaat.

Hoe verwerk jij na een indrukwekkende of aangrijpende uitvaart je eigen emoties?

Els, direct: Aan de keukentafel. Daar wordt ’s avonds de dag doorgenomen, mijn man krijgt veel van mijn belevenissen te horen. Eenzaamheid is iets wat me heel erg kan raken en dat kom je natuurlijk ook tegen. De beloning op mijn emotionele betrokkenheid is de voldoening als mensen een goed afscheid hebben gehad, hoe moeilijk het ook was, en dat ook uitspreken. Ik doe mijn uiterste best daarvoor.

Je zit vast ook weleens met een groot gezelschap aan tafel om een uitvaart te regelen, hoe pak je dat aan?

Els: Ik heb vrij snel door wat de rol is van de mensen in het gezin, degenen die het voortouw nemen en degenen die stiller, wat meer teruggetrokken zijn. Het is belangrijk om juist die stillere ook te horen, dat doe ik door besluiten te verifiëren. Ligt een besluit lastig, maar hoeft deze niet direct genomen te worden, dan leg ik hem in ‘de week’, zoals ik dat noem. Dus benoemen en vragen of men erover na wil denken om de volgende dag een antwoord te hebben.

Als ik zie dat er een bepaalde rolverdeling is, dus de een doet de financiën, de ander is gefocust op de overleden moeder, de derde op de inhoud van de dienst, dan richt ik me ook bewust op degene die het op zijn takenlijstje heeft staan.

Maar elke situatie is anders, wat mensen nodig hebben, dat krijgen ze van mij.

Wat zou je tot slot de lezer van dit gesprek nog mee willen geven?

Els, na enig nadenken: Doe wat je hart je ingeeft. Niets is gek. Als je iets niet genoemd of benoemd hebt, dan is dat gewoon heel erg jammer, een gemiste kans.